Deze column komt rechtstreeks tot u vanuit de tourbus. Naast mij zit de onvolprezen geluidstechnicus Elmo Taihitu, verzonken in een diepe slaap. Waarschijnlijk dromend over velden met faders, knoppen en geluidstafels met oneindige mogelijkheden. Al denk ik eerlijk gezegd dat hij droomt over veel aardsere aangelegenheden, het hoeft allemaal niet zo symbolisch te zijn.

Wat wel symbolisch is voor deze tour is de uitdaging die Elmo voor zichzelf gesteld heeft. Het gebod luidt als volgt: aan het eind van de tour moet Elmo een volwaardige ollie op het skateboard kunnen uitvoeren. Triviaal in zijn absolute waarde, groots in symbolische waarde. Want met 36 jaren jong is de jongen een gevaar voor eigen botten. Wat tot gevolg heeft dat Nadya en ik met angst kijken naar zijn groeiproces, dat zich elke keer voor ons afspeelt op de vele tankstations die we bezoeken. Elmo stapt hier namelijk steevast uit met het skateboard in de hand klaar om onvermoeibaar de ollie te oefenen.

Als het Elmo lukt een ollie te kunnen aan het eind van deze tour, is alle hoop nog niet verloren. Het zou een overwinning voor de mensheid zijn en voorbeeld staan voor de wilskracht van het individu op tour. Geen berg te hoog, geen dal te diep. We staan aan de vooravond van een nieuw tijdperk. Met Elmo als aanvoerder van de eindeloosheid van mogelijkheden.

Micha Zaat