Snobs willen graag uw vage winkeltje zijn

In de wijk waar ik vroeger woonde had je een aantal heerlijk vage winkeltjes. Vaag in de leukste betekenis van het woord. Zo was daar de Verfwinkel, waar de man achter de balie je eerst altijd met een vergevende glimlach op zijn gezicht liet tobben met potten en kleurstalen van allerlei merken. Als je dan, dacht je, een keuze had gemaakt zei hij steevast iets als: “Ja, dat ken, maar éigenlijk heb je het natuurlijk niet nodig hè, die dure troep.” De trap in mijn eerste huis was dus op het eerste gezicht grijs, maar als het licht erop viel kon ie ook zo maar ineens paarsig gloeien. Maar wel slijtvast.
Ook was er de Electronikaman, die altijd wel ergens in een doos precies zó’n stekkertje had als van je tig jaar oude stereo waar je geen afscheid van wilde nemen. En die, bij het afrekenen, dan zei: “Ja, weet ik het, wat kost zoiets?”
Ook was er wel een buurtwinkel waar je voor bijna alles, van een discobol tot een blik soep of eerste hulp bij ongelukken, terecht kon. Die winkeltjes zijn nu meestal gesneuveld op het slagveld van de efficiënte eenheidsworst en dat stemt droevig. Maar als het om muziek gaat, laat dan de Snob uw vage winkeltje zijn. Als u het zo direct niet ziet staan, staat het vast wel achter.

Door: Bert Toet

Anenon – I Remember You Like The Best Song
Anenon is het project van producer Brian Allen Simon. De manier waarop zijn muziek zich heeft ontwikkeld van beat-gedreven elektronica via ambient en jazz naar, zoals in dit geval, een bijna neo-klassieke aanpak zou menig labelbaas vele hoofdbrekens bezorgen. Simons heeft dat probleem handig ondervangen door zijn eigen label Non Projects te beginnen. Dit geeft hem alle vrijheid, en dat is te horen.
Zonder enige haast ontvouwt zich een dromerig landschap in een stuk muziek dat eigenlijk geen nummer is te noemen. Veel meer is het een beleving, een verhaal waarvan de luisteraar zelf de details mag invullen. Een kleine 18 minuten lang escapisme in je eigen hoofd. Ik ervaar dat als een weldaad. 

Beach House – Hurts To Love
In eerste instantie, ten tijde van Norway, dacht ik twee dingen van Beach House: ten eerste dat dat de zangeres een zanger was en ten tweede wist ik zeker dat dit geluid, hoewel best prettig, zeer beperkt houdbaar zou zijn. Het eerste was vrij snel weerlegd, het tweede bleek een volomen onjuiste inschatting. Het is mij inmiddels zelfs duidelijk dat Beach House ‘here to stay’ is.
En terecht, want anders dan bijvoorbeeld sfeergenoten Lower Dens heeft Beach House de zeldzame vaardigheid om de eigen signature sound gaandeweg steeds iets uit te bouwen zonder de essentie te verliezen. Dat gebeurt keer op keer door met ogenschijnlijk simpele ingrediënten hele sterke nummers te schrijven.
Persoonlijk vind ik Hurts To Love niet eens het beste voorbeeld. Luister daarom vooral het onlangs verschenen album dat weer bol mee staat van dreamy pop met credibility, lulligheid én diepgang. Hoe krijgen ze het voor elkaar? Ik geef het je te doen.  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s