Snobs over een verhaaltje voor het wakker worden en het equivalent van een drilboor op zondagochtend

De Snob-o-Matic is een wekelijks ververste playlist gevuld door liefhebbers. De snobs verrassen zichzelf en elkaar graag met nieuwe muziek. Die verrassing kan hartverwarmend, oorverdovend, ontroerend of schrikbarend zijn, maar is voor het open oor altijd aangenaam. Elke week lichten de snobs twee nummers uit, die door een van hen van commentaar wordt voorzien. 

Door: Bert Toet 

Armlock, Nearly Oratorio – Turf War 
Armlock bestaat uit Simon Lam en Hamish Mitchell, twee Australiërs die al jaren in dezelfde muzikale kringen verkeren. Gerelateerde acts waar Lam zijn stempel op drukt als Kllo, I’lls en Nearly Oratorio opereren meestal in de sophisticated elektronische hoek. Denk hierbij ook aan  Dntel, Sylvan Esso, een laid back Hot Chip, die kant op.  
Turf War is niets van dit alles. En dat is, niks ten nadele van de genoemde referenties overigens, een hele geslaagde verrassing. Het is lo-fi, intiem, ingehouden, maar bovenal prachtig.  
Lam komt op je bedrand zitten en vertelt een verhaaltje voor het wakker worden, niet voor het slapen gaan. Hij dringt niet aan, maar iets aan zijn haast achteloze voordracht maakt dat je aan z’n lippen hangt. Geen slimme productionele trucjes, geen elektronisch avontuur, gewoon een repeterend gitaarloopje, een bescheiden baslijntje en een drummer die z’n koffie nog niet op heeft.  

Basilisk – Hourglass 
Het voordeel van de Snob-o-Matic is dat je muziek te horen krijgt die je zelf niet zo snel op je playlist zou zetten. Het nadeel van de Snob-o-Matic is dat je muziek te horen krijgt die je zelf niet zo snel op je playlist zou zetten. Dat laatste leek op te gaan in het geval van mijn kennismaking met Basilisk. Ik heb namelijk een niet echt verklaarbare maar daarom niet minder diepgewortelde hekel aan dubbele bassdrum. Tenzij je Ministry bent, heb je niets te zoeken bij of toe te voegen middels het muzikaal equivalent van een drilboor op zondagochtend.  
Wat betreft Hourglass moet ik mijn vooroordeel opschorten. Het begint als een moddervette metalgroove en wordt laagje voor laagje uitgebouwd, in stelling gebracht bijna, tot het een dikke anderhalve minuut meedogenloos op je inbeukt met grof geschut. En dat is nog fijn ook. In de laatste 30 seconden zie je de Arnhemmers bijna staan, grimmig tevreden uitkijkend over een nog rokend slagveld. Job done. Schoorvoetend moet ik toegeven: die tweetraps dubbele bassdrum moest hier dus gewoon. En ik wil dit live zien. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s