Snobs over Fine Dining and Quiet

De Snob-o-Matic is een wekelijks ververste playlist gevuld door liefhebbers. De snobs verrassen zichzelf en elkaar graag met nieuwe muziek. Die verrassing kan hartverwarmend, oorverdovend, ontroerend of schrikbarend zijn, maar is voor het open oor altijd aangenaam. Elke week lichten de snobs twee nummers uit, die door een van hen van commentaar wordt voorzien.

Door: Bert Toet

Clinic – Fine Dining
De nietsvermoedende luisteraar zal Fine Dining mogelijk al na de eerste tonen licht schouderophalend wegzetten in de overvolle hoek hopeloos retro. Ik was er daar één van. Een nadere beschouwing en beluistering leert echter dat daarmee zowel de band als het nummer behoorlijk tekort worden gedaan.
Clinic timmert al sinds 1997 aan een eigenwijze weg, gewapend met een instrumentarium dat uiteenloopt van rammelgitaar en via klarinet tot schijnbaar zo knullig mogelijk klinkende keyboards. Het geheel wordt bijeengehouden door de altijd wat zuur klinkende stem van zanger Ade Blackburn.
Net zoals bijvoorbeeld The Flaming Lips, lijkt de band niet erg bezig met wat er verder zoal gebeurt in muziekland en doet hij eerst en vooral wat hij zelf leuk vindt. Het resultaat is zowel een enigszins vergelijkbaar en even rijk als wisselvallig oeuvre.
Het nummer Fine Dining doet mij denken aan een iets minder schurende versie van Neon Judgement in diens beste dagen, maar daarmee doe ik Clinic waarschijnlijk wederom tekort. Luister dus vooral zelf. John Peel gaf destijds zijn Stamp of Approval en ze droegen al mondkapjes voordat het hip was, dus hup: all into the void! 

Marble Sounds – Quiet
Met een beetje een zwaar hoofd rits je je tent open. Je bent de eerste die wakker is. Het is nog fris, maar de zon belooft alvast een warme dag. Gisteren was een dag waarvan je het jammer vindt dat hij voorbij is, maar voor vandaag heb je nog geen vastomlijnde plannen dus dat wordt vast ook een hele mooie. Je drinkt gulzig een slok water en trekt je afkoelende slaapzak nog eens om je heen. Goeiemorgen.  
Dat gevoel, dat is precies het gevoel dat Quiet mij geeft; het is een nummer als een fijne festivalmorgen. De langzaam en ongehaast aanzwellende strijkers en piano begeleiden een ingehouden zang en het geheel voelt weldadig aan. Wel ben ik benieuwd of dit geluid een album lang blijft boeien?
De Belgen hebben aangekondigd bas en gitaar volkomen links te laten liggen op de komende langspeler en persoonlijk vind ik dat daar veel van de spanning vandaan kwam op eerder werk. Dat gezegd hebbende kan ik zelf misschien beter stil zijn en gewoon rustig wachten op wat komen gaat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s